Beni Koruyun

Hürriyet - Yazarlarım

12 Ağustos 2012 Pazar

Ojelemece

Herkese merhabalar,

Nasıl gidiyor hayat canlar, benim ki gibi bol koşturmacalı, yeni heyecanlarla dolu mu? Umarım hayat hep yüzünüzü güldürsün..

Bir süredir aklımda olan bir şey vardı.. Birkaç yıl önce, bu bloglar falan yokken, ben kendi halinde, kendine yaratıcı bir kişilikken eskiyen takılarımı ojeyle boyardım.. Sonra ne olduysa unuttum herhalde.. Geçen gün, eski takı kutumda yeni takı yapılabilecek malzeme ararken aklıma geldi, dedim ki niye yapmayayım?

Elimde bol miktarda ve renkte oje olmadığı için, elimdekilerle bunları yapabildim, ama aklıma not ettim, ilk fırsatta bir kaç yeni ve farklı renk ojeyle başka projeler tasarlıyorum..

Önceki hallerini de fotorafladım ki, neyden neye dönüştüklerini de görün.. Bazen gerçekten kötü sonuçlar olabiliyor çünkü.. Eğer hoşunuza gitmeyen olursa burada bi beyin fırtınası da gerçekleştirebiliriz, elimde asetonla bekliyor olacağım :))

Böyleydi,

Böyle oldu :)


Böyleydi (bu arada, bu bozuk küpelerin rengi böyle parlak değil, paslı paslı birşeydi, makinem güzel ondan böyle görünüyor :));


Böyle oldu :)




Bu kolajdan da hepsini yapamadım, kalanlar yeni ojelere :)

Bunlar da böyle oldu :)




Bu arada, bu kırmızıların 3. boyanışları.. Canım sıkıldıkça boyuyorum bu garipleri :))

Bu da piyangodan, başlamışken boyandı.. O yüzden fotoğrafı yok. Ama beyaz/şeffaf parlak taşlı yüzükler vardır ya, öyleydi önceki hayatında :)




Valla ben takılarımın bu yeni hallerini pek beğendim, peki siz nasıl buldunuz ojeli küpelerimi :))






8 Ağustos 2012 Çarşamba

Boncuk işleme..

Kızına ucuzluktan aldığı 3 kuruşluk badiyi, lekesini çıkarmak için 90 derecede klorakla yıkayan, sonra da üzerindeki yapıştırma taşları düştü diye dövünen blogger kişisine ne denir? Tabii ki "Şaşkın Anne" denir :))

Peki, dövünmekle yetinirmiyim, asla.. Tarih yazmaz böyle bir şeyi. Hemen yeni bir çözüm üretir, 3 liralık badiye 5 liralık masraf yaparım ben :))

Peki ne yaptım, bugüne dek hiç yapmadığım bir şeydi, denedim, oldu sanki... Elimde, kolye molye olmak üzere bekleyen boncukları bozulan yere aynen şekline göre işledim..

Biraz yamuk yumuk görünüyor ama ben sevdim kelebeğimizi..

Kızımın tepkisi de şöle oldu.. "Anne koç cüze oomuşş, koç benendim"  :)))

Yıkanınca bu hale gelmişti, bir de üstüne üstlük bir delik oluşmuştu..


Bu hale geldi..








Bugünlük bu kadar efenim, sevgiyle kalın :)

4 Ağustos 2012 Cumartesi

Dantel Etek

Herkese merhabalar canlar..

Son postun üzerinden 1 aydan fazla zaman geçmiş olmasına, benim bu süre içerisinde ki sessizliğime gösterdiğiniz sabrı yirimm :)

Ahh ahh, teknolojinin bu kadar içinde olup, bu kadar faydalanamamak.. Çok üzücü gerçekten..  Allah'ım sen bana en yakın zamanda limitsiz bir vınn ver ve ben her gün online olabileyim, amin.

En üzücü olanıda, blogumu öksüz gibi bırakmış olmak.. Yaptıklarımı sizinle paylaşamamak.. Sizleri yakından takip edememek.. Aslında, neredeyse herbirinizin, son yaptığı tüm işleri biliyorum, ancak çoğu zaman vakitsizlikten, daha çok zaman da limitsizlikten yorum yapamadan çıkmak zorunda kalıyordum.. Neyse, artık bitti, şükür. Yani, umarım :))

Neyse, demem o ki, bu paylaşımsız, sessiz sedasız geçen 1 ay için koskocaman bir özür diliyorum herbirinizden ve inşallah bir daha bu kadar ayrı kalmayız diyorum, çünkü sizi ve o güzel yorumlarınızı çooook özledimm :)

Şimdi gelelim açılış paylaşımına.. Bu bir ay içerisinde çeşitli şeyler yaptım ve düzenledikçe herbirini sizlerle paylaşacağım.. Ancak ilk olarak, yapmayı çok istediğim, yaparken acaba yapamazsam diye delirdiğim, bitirip giydiğimde kendimi tebrik ettiğim eteğimle başlayalım istedim..

Malumunuz üzere, bu sene dantel giymeyeni dövüyorlar.. E bir dantel aşığı olarak benim bu modayı bitmek üzere de olsa yakalamamam düşünülemezdi..

Neyse, çok konuştum, artık fotoğraflara gelelim değil mi :)






Fotoğraflar biraz kötü çünkü kendi kendimi ancak bu kadar çekebildim :))

Umarım beğenmişsinizdir ve 1 aylık yokluğumu size affettirir :)

1 Temmuz 2012 Pazar

Tişört Boyadım Ben :)

Merhabalar canım izleyicim :)

Son zamanlarda sık sık olduğu ( ve daha da olacağı) gibi, yepyeni bir geri dönüşüm projesi ile daha buradayım.. Sıkılmadınız değil mi kendin yap/DIY'lardan.. N'oolur sıkılmayın, ben çok seviyorum onları ve daha pek çok kez çıkacağım karşınıza onlarla :)

Efendim bugünkü geri dönüşüm projemiz aslında eminim hepimizin bildiği, belki de uyguladığı kumaş boyama ile ilgili.. İlk kumaşımı ne zaman boyadığımı düşündümde, tam 12 sene geçmiş üzerinden :) Üniversite de, düz beyaz atletlerimizi iple sıkıca bağlayıp, renk renk batik desenli tişörtler yapardık...

Neyse uzatmayayım :)

Ben bir süre önce eşimin çok severek aldığı, bayıla bayıla giydiği antrasit renk olan, ancak gün aşırı giyilmekten iğrenç bir yeşile dönen şortunu ve bir de yine rengi kaçmış bir eşofmanını boyamıştım bir süre önce.. Ancak, bu blogger kişisi bırak bunları fotoğraflamayı, sizinle paylaşmayı bile unuttu :)) Neyse, ben bu söz konusu şortu yıkarken ne yapmışım dersiniz.. Güzelim pembe bir tişörtümü de yanlışlıkla atmışım makineye.. Bir çıktı ki, yer yer siyahlaşmış, harap olmuş :(


Ve gelelim bugünkü postun konusu olan tişörte.. Baktım olacak gibi değil, ben de aldığım elime sevgili Viktorya'yı, eşimin, rengi -niyeyse-tekrar atan şortu ile birlikte kendi tişörtümü de attım makineye.. O kadar güzel bir renk çıktı ki ortaya siyah ve pembe birleşiminden ben de sizinle bunu paylaşayım dedim :)

Demem o ki, bir kumaş boyama postu gibi görünse de, aslında bol yazılı, az fotoğraflı bir yaptım oldu postudur bu :))





Tam ben bu fotoğrafları çekerken kızım yanıma geldi ve üzerinde tesadüfen aynı tişört vardı.. Ben de rengin geçirdiği dönüşümü görmeniz açısından kızımın fotoğraflarını da koyayım dedim.. Bol maşallah dileklerimle :))





İşte böyle.. Ha bu arada, şort nerede derseniz, onun fotoğraflarını çekmeye gerek duymadım.. Bildiğin siyah işte :))


Sevgilerimle :)

Not: Dün tam bu postu yapmak üzere oturdum ki, sevgili Ponti'min de tam da bu konuyla ilgili bir post hazırladığını gördüm.. Bir de bir güzel detaylı anlatmış, bir göz atın derim :))





19 Haziran 2012 Salı

Kendim Yaptım

Uzuuuun ve mecburi bir aradan sonra tekrar merhabalar sevgili izleyici,

Ben, daha önce bahsettiğim zorunluluktan ve teknik nedenlerden dolayı burada yokken, siz burdasınız ya, seviyorum sizi, daha ne diyeyim :)

Ama ben de yine boş durmadım tabii ki, elim dolu geldim.. Umarım verdiğim uzuun arayı hoşgörmenizi sağlar.. Umarım beğenirsiniz..

Şimdi efendim, olay bir eve kapanmış, eşi tarafından net bağlantısı azaltılmış bir kadının, ne yapsam da bu adamdan intikam alsam ben diyerek evde dört dönmesiyle başlıyor  ve eşinin dolabında son buluyor.. Evet, anladınız, yepisyeni, cillop gibi bir DIY/Kendin Yap projesiyle sahalara döndüm :)

Neyse, uzatmayayım; kendisine en son aldığımız ve görünüm olarak diğer tişörtlerinden en iyi duranı bi elime aldım, diğer elime de sevgili makas arkadaşı.. Kestim.. Önce kollarını, sonra da yakasını kestim.. Tabi ben, bi heyecan kesiverince bu aşamaları fotoğraflamayı unuttum gene, affola :)





Kestim ama bu kadar yırtık beni kesmedi.. Dedim ki daha ne yapsam.. Şu fotoda görünen sevgili dantelimi aldım, tişörtü çevirdim ve arkasına teğelledim..




Sonra da, dikiş makinasında önce teğel yerlerinden diktim. Sonra da, yatay, paralel çizgiler şeklinde dikiş attım..



Dikiş işimde bitti.. Son  olarak aldım elime yine makası, o makine de paralel attığım dikişlerin arasından kesikler yaptım.. Çizgi çizgi kestim tişörtü..

 


Ta ta ta taaaa.. Tişörtüm yaklaşık 20 dk içinde bitti, hemen giydim üzerime sizin için fotoğraf çektim kendimi :)



Önden bi numarası olmadığı için o taraftan çekmedim. Arkadan tam olarak bu şekilde görünüyor ve gören herkes inanılmaz beğendi.. Hatta annem dedi ki, bu kız bensiz kendine birşey alamaz, hangi ara almış bu güzel şeyi :)))


Peki ya siz beğendiniz mii ?

Bu arada avizelerimi hatırladınız, değil mi?

Sevgilerimle..





10 Haziran 2012 Pazar

Çanta Yenileme

Merhabalar sevgili izleyici, nasılsın :))

Elimde olmayan nedenlerle bir süredir çok sık online olamıyorum ve bu yüzden çok üzgünüm.. Eşimden ban yedim :)) Vınn limitini yiyor muşum, çok fazla foto yüklüyor muşum, nasıl bu kadar hızlı bitiriyor muşum, böyle giderse daha da nete giremez mişim, bla bla blaa ... İşte bu fazla sinirsel nedenlerle online olamadım bir süredir, affola :))

Ha, bu arada, boş durdum mu, tabi kii Hayıırrr..

Yepyeni, gıcır gıcır bir delilik projesiyle karşınızdayım.. Yıllardır elimde olan, çok severek 1700 kere falan kullandığım, ancak artık pul pul dökülen mango çantamı yeniledim.. Ama ne yenileme.. İtiraf ediyorum, tam yarısında vazgeçmeyi, çantayı kaldırıp atmayı ve size bundan asla bahsetmemeyi bile düşündüm.. Ama yapamadım..

Gelelim çantamızın geçirdiği dönüşüme, bu çantamın ilk hali.. Aslında yanlarda ufak sapı vardı, ancak ben sapları kestikten sonra fotoğraflamayı akıl edebildim :))


Fotoğrafta da gördüğünüz gibi, çantam artık zavallı bir haldeydi, arkası bundan daha da fenaydı üstelik.. Bu da, çantamla bütünleştirmeyi planladığım malzeme.. Saten..



O kumaşı çantaya yapıştıracağımı zannettiniz değil mi? Yaaa, ben o kadar kolay yolu seçer miyim ama, aşkolsun.. Diktim.. Evet evet, yaptım.. Deliyim, biliyorum, tam 2 gün parmak uçlarımla birşey tutmakta zorlandım.. Zaten süslemesini de parmaklarımın acısı geçince yaptım :)) O kadar kastım ki bitircem diye, yapım aşamalarını da fotoğraflayamadım.. Hele ki süslemeden önceki halini iyi ki fotograflayamamışım; berbattı gerçekten, kardeşim görünce gülme krizine girdi, kendimden nefret ettim :)

Neyse ki, azmettim, bitirdim, çıkan sonucu pek beğendim, parmak uçlarımdan öptüm tebrik ettim kendimi :))







Bir sonra ki delilik projesinde görüşünceye dek hoşçakalın diyor ve hepinize sevgilerimi gönderiyorum :))


3 Haziran 2012 Pazar

3 Haziran 1963

OTOBİYOGRAFİ

1902'de doğdum
doğduğum şehre dönmedim bir daha
geriye dönmeyi sevmem
üç yaşımda Halep'te paşa torunluğu ettim
on dokuzumda Moskova'da komünist Üniversite öğrenciliği
kırk dokuzumda yine Moskova'da Tseka-Parti konukluğu
ve on dördümden beri şairlik ederim

kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir
ben ayrılıkların
kimi insan ezbere sayar yıldızların adını
ben hasretlerin

hapislerde de yattım büyük otellerde de
açlık çektim açlık gırevi de içinde ve tatmadığım yemek yok gibidir

otuzumda asılmamı istediler
kırk sekizimde Barış madalyasının bana verilmesini
verdiler de
otuz altımda yarım yılda geçtim dört metre kare betonu
elli dokuzumda on sekiz saatta uçtum Pırağ'dan Havana'ya

Lenin'i görmedim nöbet tuttum tabutunun başında 924'de
961'de ziyaret ettiğim anıtkabri kitaplarıdır

partimden koparmağa yeltendiler beni
sökmedi
yıkılan putların altında da ezilmedim

951'de bir denizde genç bir arkadaşla yürüdüm üstüne ölümün
52'de çatlak bir yürekle dört ay sırtüstü bekledim ölümü

sevdiğim kadınları deli gibi kıskandım
şu kadarcık haset etmedim Şarlo'ya bile
aldattım kadınlarımı
konuşmadım arkasından dostlarımın

içtim ama akşamcı olmadım
hep alnımın teriyle çıkardım ekmek paramı ne mutlu bana

başkasının hesabına utandım yalan söyledim
yalan söyledim başkasını üzmemek için
ama durup dururken de yalan söyledim

bindim tirene uçağa otomobile
çoğunluk binemiyor
operaya gittim
çoğunluk gidemiyor adını bile duymamış operanın
çoğunluğun gittiği kimi yerlere de ben gitmedim 21'den beri
camiye kiliseye tapınağa havraya büyücüye
ama kahve falıma baktırdığım oldu

yazılarım otuz kırk dilde basılır
Türkiye'mde Türkçemle yasak

kansere yakalanmadım daha
yakalanmam da şart değil
başbakan filân olacağım yok
meraklısı da değilim bu işin
bir de harbe girmedim
sığınaklara da inmedim gece yarıları
yollara da düşmedim pike yapan uçakların altında
ama sevdalandım altmışıma yakın
sözün kısası yoldaşlar
bugün Berlin'de kederden gebermekte olsam da
insanca yaşadım diyebilirim
ve daha ne kadar yaşarım
başımdan neler geçer daha
kim bilir.




11 Eylül 1961 / Doğu Berlin

Nazım Hikmet RAN